โคตรคนเหนือมนุษย์ : เมื่อจิตพิศวงไม่พอต้องพึ่งยาพิษ!

ในโลกที่เต็มไปด้วยภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่และพลังจิตพิเศษ โคตรคนเหนือมนุษย์ (Push) เป็นอีกหนึ่งผลงานที่พยายามสร้างสีสันด้วยการผสมผสานระหว่างแอ็กชันระทึกขวัญกับนิยายวิทยาศาสตร์ แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร หนังออกฉายในปี 2009 โดยมีคริส อีแวนส์ และดาโกต้า แฟนนิง รับบทนำ ท่ามกลางกระแสตอบรับที่ค่อนข้างอบอุ่นจากแฟนๆ แต่ก็ถูกวิจารณ์ในแง่ของบทที่ซับซ้อนและขาดความลื่นไหล แล้วเรื่องนี้มีอะไรดีและเสียตรงไหนบ้าง มาดูกัน

เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)

โคตรคนเหนือมนุษย์ เล่าเรื่องราวในโลกที่คนบางกลุ่มมีพลังจิตเฉพาะทาง เช่น เคลื่อนย้ายสิ่งของ (Mover), มองเห็นอนาคต (Watcher), สะกดจิต (Pusher) ฯลฯ หน่วยลับที่ชื่อว่า 'ดิวิชั่น' ซึ่งสืบทอดการทดลองของนาซี ได้พัฒนา 'ยา' ที่สามารถเพิ่มพลังของคนทิพย์ได้ แต่ยานี้มีผลข้างเคียงร้ายแรง มีเพียงคีร่า (คามิลลา เบลล์) เท่านั้นที่รอดจากการถูกฉีด เธอจึงกลายเป็นกุญแจสำคัญในการโค่นล้มดิวิชั่น

นิค แกนต์ (คริส อีแวนส์) เป็น Mover ที่พยายามใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ แต่กลับถูกแคสซี่ โฮล์มส์ (ดาโกต้า แฟนนิง) วัยรุ่นสาวพลังทิพย์ผู้มองเห็นอนาคตเข้ามาหาเพื่อขอความช่วยเหลือตามหาคีร่า ขณะเดียวกัน เฮนรี่ คาร์เวอร์ (จิมอน ฮอนซู) หัวหน้าดิวิชั่นก็ส่งคนออกตามล่าทั้งสามคน และยังมีแก๊งจีนที่ต้องการยาเช่นกัน ทำให้เรื่องราวกลายเป็นเกมไล่ล่าที่ทุกฝ่ายต่างต้องการครอบครองคีร่า

งานการแสดงและตัวละคร

หนึ่งในจุดเด่นของหนังคือการคัดเลือกนักแสดงที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์ คริส อีแวนส์ในบทนิค แกนต์ ถือเป็นตัวละครที่มีเสน่ห์ แม้พลังของเขาจะเป็นแค่การขยับสิ่งของ แต่เขาก็แสดงให้เห็นถึงความพยายามที่จะเอาตัวรอดและความสัมพันธ์กับตัวละครอื่นๆ ได้ดี ดาโกต้า แฟนนิงในวัยเพียง 14 ปี กลับแสดงบทแคสซี่ที่ดูแก่กว่าวัยได้น่าสนใจ เธอมีความมั่นใจและท่าทางที่ดูฉลาดเกินอายุ ซึ่งเข้ากับตัวละครที่มองเห็นอนาคตได้

อย่างไรก็ตาม ตัวละครบางตัวกลับมีบทบาทที่จำกัดเกินไป โดยเฉพาะคีร่าที่แทบไม่มีบทพูดหรือพัฒนาการใดๆ จนกลายเป็นแค่ของที่ทุกคนต้องการ แม้คามิลลา เบลล์จะสวยและมีพลัง แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจได้มากนัก ส่วนจิมอน ฮอนซูในบทตัวร้ายก็ดูน่ากลัวได้ดี แต่แรงจูงใจของตัวละครยังคลุมเครือ

งานกำกับ ภาพ และดนตรี

ผู้กำกับ Paul McGuigan ที่ฝากผลงานอย่าง Lucky Number Slevin และ Wicker Park มาก่อน กลับมาพร้อมกับสไตล์การเล่าเรื่องที่เน้นบรรยากาศมืดหม่นและตัดต่อที่รวดเร็ว ใน โคตรคนเหนือมนุษย์ เขาพยายามสร้างโลกที่ดูสมจริงแต่แฝงไปด้วยความลึกลับ งานภาพของปีเตอร์ โซวา (จาก Sin City) มีเอกลักษณ์ด้วยโทนสีหม่นและแสงที่ดูขัดแย้งกัน ซึ่งเข้ากับบรรยากาศของหนัง แต่บางครั้งก็ดูเกินจริงจนทำให้รู้สึกเหมือนดูมิวสิกวิดีโอมากกว่าภาพยนตร์

ดนตรีประกอบโดย Neil Davidge ซึ่งเคยทำงานร่วมกับวง Massive Attack ให้ความรู้สึกเย็นชาและกดดัน ช่วยขับเน้นฉากแอ็กชันได้ดี แต่ก็ไม่ถึงกับจดจำได้ยาวนาน

บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ

โคตรคนเหนือมนุษย์ เป็นหนังที่มีไอเดียหลักน่าสนใจ นั่นคือโลกที่คนทิพย์ถูกแบ่งประเภทตามพลังจิต และการไล่ล่ายาที่สามารถเสริมพลังแต่มีผลข้างเคียงร้ายแรง อย่างไรก็ตาม การดำเนินเรื่องกลับติดขัดเพราะมีตัวละครและกติกามากเกินไป หนังพยายามสร้างความลึกลับแต่กลับอธิบายไม่ชัดเจน ทำให้ผู้ชมต้องคอยเดาไปเรื่อยๆ

จุดอ่อนสำคัญคือการขาดสมดุลระหว่างการเล่าเรื่องและแอ็กชัน หนังมีฉากไล่ล่าและต่อสู้อยู่หลายฉาก แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยการอธิบายพลังและประวัติศาสตร์ที่ยืดเยื้อ นอกจากนี้ การที่ตัวละครหลักหลายตัวมีพลังที่ค่อนข้างอ่อน (เช่น Mover, Watcher) ทำให้ฉากต่อสู้ไม่น่าตื่นเต้นเท่าที่ควร เพราะพลังของพวกเขาถูกจำกัดและไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ที่มีพลังเหนือกว่าได้โดยตรง

แม้จะมีข้อบกพร่อง แต่หนังก็มีมุมมองที่น่าสนใจเกี่ยวกับการต่อสู้กับระบบและการต่อต้านอำนาจเบ็ดเสร็จ รวมถึงประเด็นทางศีลธรรมเกี่ยวกับการทดลองในมนุษย์ ซึ่งแม้จะไม่ได้ถูกเจาะลึกมากนัก แต่ก็เป็นชั้นเชิงที่ชวนคิด

สรุป

ถึงแม้ <strong>โคตรคนเหนือมนุษย์</strong> จะมีนักแสดงนำที่แข็งแกร่งและไอเดียโลกพลังจิตที่น่าสนใจ แต่กลับถูกถ่วงด้วยบทที่ซับซ้อนและแอ็กชันที่ไม่น่าตื่นเต้น เหมาะสำหรับแฟนหนังไซไฟที่ชอบแนวทดลองและไม่ซีเรียสกับความสมจริง ถ้าคุณกำลังมองหาหนังพลังจิตสนุกๆ แบบ X-Men อาจผิดหวัง แต่ถ้าอยากดูอะไรแตกต่างและมีสไตล์ ก็ลองเปิดใจดูสักครั้ง